Ειδοποίηση

Not all parameters set in plugin to display discussions

Οι Δεκα εντολες...του οινοφιλου

10 entoles 

1)Στην Μύτη

Οι Οινοφίλοι δεν αναφερόμαστε στη «μυρωδιά» ενός κρασιού αλλά στη «μύτη» του και τα αρώματα του  και συχνά σε μπουκέτα, και κάθε κρασί έχει από μια, κάποια ή ένα όπως προτιμάτε άλλα καλύτερο και άλλα χειρότερο. Η "μύτη" ενός κρασιού περιλαμβάνει τόσο το άρωμα  από το φρούτο του σταφυλιού που λέγονται και πρωτογενή αρώματα(Αρώματα φρούτων του Δάσους του Κάμπου του Λόγγου, αρώματα Εσπεριδοειδών και Ορυκτότητα βλ. παραπάνω) όσο και το άρωμα που του χαρίζει απλόχερα η αγκαλιά ενός βαρελιού από οξυά (Γαλλίας, Η.Π.Α, Κροατίας ή Ουγγαρίας, για Ελλάδα ούτε λόγος) και χαρακτηρίζονται ώς δευτερογεννή αρώματα(πχ. Βανίλια Μαδαγασκάρης,Γουαδαλούπης, ότι σας αρέσει, Δέρμα, Καπνός κ.α.)  και εξελίσονται με την πάροδο του χρόνου.

 

2)Οξύτητα

Ένα κρασί χωρίς οξύτητα είναι ένα θαμπό, επίπεδο ποτό. Είναι σαν την Coca Cola χωρίς το ανθρακικό της, σαν σπίτι χωρίς μπαλκόνι. Η οξύτητα δρα επίσης σαν εξισορροπήστης σε άλλα στοιχεία ενός κρασιού, όπως τη γλυκύτητα για να μην λιγώνεις και τις τανίνες για να μην στεγνώνει και γίνεται ΄τσαρούχι΄ το στόμα σου. Ενώ ορισμένα κρασιά έχουν περισσότερη οξύτητα από άλλα (π.χ. Ασσύρτικο,Chablis), όλα τα καλά οινοποιημένα κρασιά έχουν μια καλή οξύτητα, καθιστώντας τα ζωντανά και αναζωογονητικά για να τα απολαύσεις.

3)Ορυκτότητα

Η ορυκτότητα στο κρασί είναι μια τόσο παράξενη έννοια που παραξενεύει στο άκουσμα της. Οι αντιδράσεις των αμύητων ακομά wannabe οινόφιλων ποικίλουν από το wow μέχρι το σαρκαστικό σιγά μην βγαίνει και σε φυσικό μεταλλικο κρασί. Οι οίνοι  όμως που έχουν αυτό το χαρακτιριστικό γνώρισμα το οφείλουν στο έδαφος που περιέχει μεγάλο ποσοστό πέτρας (π.χ. ασβεστόλιθο ή ηφαιστειο), όπως στην περίπτωση της Σαντορίνης, του Chablis, αλλά και περιοχών της Μαρμαρογέννας Αττικής. Η έννοια  της ορυκτότητας μπορεί να χρησιμοποιηθεί απλώς περιγραφικά, ή για να πλαισιώσετε μια γεύση ή μια αίσθηση σαν κάτι παρόμοιο με, ας πούμε, μαρμάρινα ή μαρμάρινα (Συμβ. Μην Γλέιφετε πέτρες σε Νταμάρια).

4)Τανίνες

Υπάρχουν δύο είδη τανινών, οι τανίνες από το φρούτο του σταφυλιού και οι τανίνες που προσδίδωνται από την παραμονή του κρασιού σε Δρύινα βαρέλια είτε για να γίνει η  ζύμωση ή  και για να Παλαιώσουν – Εξελιχθούν. Η αίσθηση που μπορούν να  αφήσουν στο εσωτερικό του στόματος παραπέμπει σε στέγνωμα. Όλες οι ποικιλίες κρασιού, συμπεριλαμβανομένων και των λευκών κρασιών, έχουν τανίνες  από τα σταφύλια, αν και μερικές είναι πιο ταννικές από άλλες. Για παράδειγμα, το Chardonnay έχει περισσότερη ταννίνη από το Riesling, και το Syrah έχει περισσότερη τανίνη από το Pinot Noir. Τα νέα δρύινα βαρέλια προσδίδουν στο κρασί μια πιο τανική αίσθηση από τα παλαιότερα δρύινα βαρέλια. Τα γαλλικά δρύινα βαρέλια έχουν περισσότερη ταννίνη από την αμερικανική βελανιδιά.

5)Η καλή Παλέτα

Όχι ότι υπάρχει και κακή. Ως παλέτα ορίζεται η αρωματική και γευστική Βιβλιοθήκη παιδικών κυρίως γευστικών αναμνήσεων όσο και η ικανότητα να μπορείς να ανατρέχεις σε αυτές. Αυτό το κάτι που σου θυμίζει και ίσως παραμένει αδιευκρίνιστο πίσω από τον βαρύγδουπο τίτλο ‘Κρασί’ . Κάποιος που έχει την παλέτα την καλή έχει την δυνατότητα να διακρίνει λεπτές ιδιότητες ή παταγώδεις αποτυχίες ενός κρασιού (πχ. Φελλομένο Κρασί). Ένας Οινόφιλος αποκτά μια καλή παλέτα με το χρόνο και την πρακτική οπότε δοκιμάστε όσες περισσότερες γεύσεις και οσμές μπορείτε. (Γευτείτε και Μυρίστε Υπέυθυνα).

6)Σάκχαρα στο κρασί

Υπάρχουν δύο τύποι γλυκητας κρασιού.  Ο πρώτος είναι τα υπολείμματα σακχάρων που αφήνονται στο κρασί μόλις παύσει η ζύμωση του. Ο δεύτερος τύπος, αντιστοιχεί στους φυσικώς γλυκείς Οίνους και δεν αντιστοιχεί πάντα με την πρώτη. Για παράδειγμα, ένα κρασί μπορεί να είναι τεχνικά γλυκό, αλλά δεν γίνεται αντιληπτό ως τέτοιο, επειδή διαθέτει πολλή οξύτητα (όπως με το Γερμανικό Riesling) η οποία κόβει την γλυκάδα του κρασιού σαν βούτυρο με αποτέλεσμα ένα κρασί απολαυστικό που δεν σε λιγώνει σαν σοκολατίνα από τον Κωνσταντίνίδη. Ένα άλλο κρασί μπορεί να έχει χαμηλότερα υπολειμματικά σάκχαρα, αλλά και αντίστοιχη οξύτητα με το γλυκό να υπερισχύει όχι απαραίτητα με ασχήμο τρόπο.

7)Κομψή Δομή

Ακριβώς όπως τα χαρακτιριστικά ενός κτιρίου αναφέρονται ως "δομή" του έτσι και τα φρούτα, το αλκοόλ, η οξύτητα και οι τανίνες αποτελούν τη δομή ενός κρασιού. Όταν τα συστατικά αυτά αλληλοσυμπληρώνονται τότε ένα κρασί εγκωμιάζεται ως "καλά δομημένο"(βλ. Παρθενώνα).

8)Μακριά επίγευση

Όταν ένα κρασί αφήνει μια μόνιμη εντύπωση λέγεται ότι έχει "μακριά επίγευση". Ένα συνώνυμο της  είναι η λέξη "επίμονο". Να θέλεις να διώξεις την γέυση του και αυτό εκεί να σου θυμίζει ότι ‘σαν και εμένα καμιά΄ που έλεγε και η Γιαγιά πλέον Αννούλα στο άσμα. Και οι δύο λέξεις αναφέρονται στην υφή και τη γεύση που διαρκούν στη γλώσσα και σου επιτέινουν την απόλαυση του κρασιού σου.

9)Ισορροπημένο κρασί

Όταν ένα κρασί περιγράφεται ως "ισορροπημένο" όλα τα μέρη του βρίσκονται σε αρμονία. Κανένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του δεν πρέπει να ξεχωρίζει, τα περισσότερα κρασιά εντυπωσιάζουν αρωματικά αλλά στο στόμα χάνουν και μειώνεται η απόλαυση για παράδειγμα  με μια αδιάφορη και μικρή επίγευση. Επίσης η μάχη οξύτητας vs τανινών πρέπει να είναι πάντα under και αν φύγει από το σημείο  Χ αυτό να γίνει στα χασομέρια και με αμφισβητούμενη φάση.

10)Τερουάρ

Από μία άποψη, το terroir Ελληνιστί μικροκλίμα περιλαμβάνει ολόκληρο το περιβάλλον στο οποίο παράγεται ένα κρασί, το έδαφος, η κλιση του εδάφους, ο προσανατολισμός του ως προς τον Ηλιο και τους ανέμους,  το κλίμα, το υψόμετρο και άλλα (Μόνο ο Πολιούχος Αγίος δεν παίζει κάποιο ρόλο) . Είναι ένας πλήρης και ατελείωτος όρος. Γιατί όπως και να το κάνουμε άλλο Ασσύρτικο βγάζει η Σαντορίνη και άλλο η υπόλοιπη Ελλάδα ή και η Αυστραλία προσφάτως.

 

Γράφει,

ο Νίκος Φραδέλος...ΑΦΙΛΤΡΑΡΙΣΤΑ...!