Ειδοποίηση

Not all parameters set in plugin to display discussions

WINE DNA-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΟΤΣΟΣ

dim motsos

 

 

 

Η στήλη που ξεδιπλώνει το προφίλ, τα γούστα αλλά και μυστικά των πραγματικών οινόφιλων και των ανθρώπων από το χώρο του κρασιού και όχι μόνο...  καλωσορίζει το Δημήτρη Μότσο. Τα τελευταία χρόνια έχει καταπιαστεί με αρκετά πράγματα όποτε προσπαθεί να μοιράσει ακριβοδίκαια το χρόνο του: είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, εξού και οι συχνές του παρουσίες στο Πανεπιστήμιο της Κομοτηνής, σπουδαστής του WSET Diploma και αφιερώνει το μεγαλύτερο και πιο όμορφο κομμάτι να το απορροφούν πάντα και με προτεραιότητα η σύζυγος του και ο μικρός του γιος 2 ετών. Αρθρογραφεί σταθερά για το κρασί στο parallaximag, το μεγαλύτερο περιοδικό και ιστοσελίδα πολιτισμού στη Βόρεια Ελλάδα. Και δε σταματάει να κάνει όσα αγαπάει. Ποτέ.

 

 

 

#winelover DNA

Όνομα: Δημήτριος Μότσος

Επαγγελματικός τίτλος: Wine Blogger, Sales Consultant στην Κάβα Αμπατζής στη Θεσσαλονίκη

Μότο ζωής:

Στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Μα ακόμα κι αν δεν πάνε καλά, δεν ήρθε το τέλος.

Πως γνωρίστηκες με το κρασί;

Είμαι από τους τυχερούς που πίσω από τη γνωριμία μου με το κρασί, κρύβεται μια ρομαντική ιστορία. Eurotrip 6.000χλμ το 2011 και πέρασμα από μεγάλες οινικές περιοχές: Bordeaux, Βουργουνδία, Αλσατία, Τοσκάνη  κτλ. Εκεί που κόλλησα ήταν στα μαγικά χωριά της Προβηγκίας. Παρ’ ότι γνωρίζουμε ότι τα κρασιά της περιοχής δεν έχουν την ποιότητα άλλων περιοχών, το momentum ήταν «δολοπλόκο», καθώς έπεσα πάνω σε μια έκθεση κρασιού σε ένα γραφικό πέτρινο χωριό, την Gordes. Κάτι οι λεβάντες που απλώνονταν από άκρη σε άκρη σαν μωβ σεντόνια κάτω από τους πέτρινους τοίχους του χωριού στις πεδιάδες της Προβηγκίας, κάτι το ψιλόβροχο που μεγιστοποιούσε τις απίθανες μυρωδιές της εξοχής, όπως καταλαβαίνεις δεν ήθελε και πολύ να γίνω ένα με τους Γάλλους και να τα πίνουμε μέχρι το απόγευμα. Δυο μέρες μετά, προορισμός η Τοσκάνη και γερό βάπτισμα σε Brunello και Chianti, απίστευτα φαγητά και φωτογράφιση μέχρι και το τελευταίο κυπαρίσσι. Φυσικά οι γνώσεις μου τότε ελάχιστες και συμπεριφερόμουν κυριολεκτικά λες και βγήκα μέσα από σπηλιά. Τίποτα όμως δεν ήταν ξανά το ίδιο. Άλλαξε όλη μου η θεώρηση για τα επίγεια σε λίγες μόνο μέρες.

Τι πίνεις αυτή την εποχή;

Θα γελάσουν πολύ κάτι φίλοι μου, αλλά αυτή την περίοδο έχω κολλήσει με το Skurfberg του φοβερού τύπου που λέγεται Eben Sadie. Chenin Blanc μεγάλης κλάσης, από τη σειρά Old Vines που έχει φοβερό χαρακτήρα, δική του προσωπικότητα, δεν  βαδίζει σε πεπατημένες και χαράζει νέους δρόμους. Με ένα φίλο, την πρώτη φορά που το ήπιαμε κάναμε κάνα μισάωρο να το βάλουμε στο στόμα μας, καθώς η μύτη ήταν ένας οσφρητικός οργασμός και εξελισσόταν στο διηνεκές. Επιπλέον, πίνω πολύ Σαντορίνες και ειδικά άμα έχουν πάνω τους 3-4 χρονάκια.

Κρασί με φαγητό; ή χωρίς;

Είτε με φαγητό είτε χωρίς, πάντα με καλούς φωνακλάδες φίλους. Η ζωή είναι μικρή και τα κρασιά είναι για να τα μοιράζεσαι και να δημιουργούν αναμνήσεις και όμορφες στιγμές. Αλλιώς δεν έχει νόημα.

Ποιο κρασί σε συγκλόνισε ως σήμερα;

Είναι μια ερώτηση στην οποία πολύ συχνά όλοι όσοι ασχολούμαστε με το κρασί καλούμαστε να απαντήσουμε. Έχω πιει κάποια μεγάλα κρασιά και ενώ μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω μόνο ένα, θα αναφερθώ σε κάποιο που συγκεντρώνει όλα αυτά τα στοιχεία που πρέπει να έχει κατ’ εμέ ένα συγκλονιστικό κρασί: το Grand Cru «Brand» Vieilles Vignes Riesling 2010 από το Domaine Zind-Humbrecht και έναν άνθρωπο που θαυμάζω, τον MW Olivier Humbrecht. Οι λόγοι που το ξεχωρίζω είναι απλοί: έχει δεθεί στη μνήμη μου και στο γευστικό μου «σεντούκι» με μια υπέροχη καλοκαιρινή βραδιά, σε μια μοσχοβολιστή από τα γιασεμιά αυλή, ανάμεσα σε εκπληκτικούς «φωνακλάδες» φίλους. Επιπλέον, το κρασί αυτό έχει ένα φοβερό story telling από πίσω του, προέρχεται από το σπάνιο αμπελοτόπι το «Brand», από μια ακραία καιρικά χρονιά και έναν άνθρωπο που έχει πίστη στη δική του στάση ζωής: αφουγκράζεται τη γη, το σταφύλι, τη χρονιά και όλη η φιλοσοφία του αντανακλάται σε κάθε γουλιά του μεγάλου αυτού κρασιού.

Τι σημαίνει για εσένα, ''Μεγάλο κρασί'' ;

Οκ, αδιαμφισβήτητα ένα μεγάλο κρασί πρέπει να συγκεντρώνει κάποια βασικά στοιχεία όπως αρωματικό πλούτο, μοναδικά γευστικά χαρακτηριστικά και φυσικά μεγάλες δυνατότητες παλαίωσης. Πέρα από αυτό όμως, για εμένα προσωπικά μεγάλο κρασί είναι αυτό που πάνω απ’ όλα θα με κάνει να περάσω καλά, θα έχει να μου πει μια ιστορία, που θα μου ξυπνήσει συναισθήματα και θα με κάνει να δεθώ μια για πάντα μαζί του και τη στιγμή που θα το καταναλώσω. Ένα κρασί δηλαδή, που θα με κάνει να το προσεγγίσω με μια πιο «μεταφυσική» (αδόκιμα) διάσταση. Επίσης στο δικό μου μυαλό, το μεγάλο κρασί δεν είναι συνδυασμένο πάντα με το ακριβό κρασί.

Αγαπημένο οινικό ταξίδι;

Θα σου πω αυτό που έχω απωθημένο σαν μανιακός roadtripper να κάνω και δεν είναι άλλο από ένα ταξίδι με βανάκι, σε Χιλή και Αργεντινή. Κάνα δυο φίλοι, ασταμάτητες επισκέψεις σε οινοποιεία, sleeping bag και ύπνος με συζήτηση κάτω από έναστρες νύχτες.

Η χώρα με την πιο εξελιγμένη γαστρονομική κουλτούρα;

Αδιαμφισβήτητα η Ιταλία. Από το μια Prosciutteria στη Φλωρεντία, μέχρι ένα σούπερ εστιατόριο στην περιοχή του Πιεμόντε θα φας και θα πιεις εξαιρετικά, είτε ξοδέψεις λίγα, είτε πολλά. Ένα αξέχαστο «γεύμα» ήταν στην τσιμεντένια προβλήτα της Vernazza στα Cinque Terre με τη σύζυγό μου, μια πίτσα και ένα απολαυστικό ροζέ της περιοχής. Κι εγώ και ο Ιταλός που έτρωγε στο παραδιπλανό εστιατόριο και έδινε τα δεκαπλάσια χρήματα, περάσαμε το ίδιο υπέροχα.

Αν δεν είσασταν αυτός που είστε, ποιος θα θέλατε να είστε, και γιατί;

Ιντριγκαδόρικη ερώτηση και δεν θα σου κρύψω ότι τα έχω καλά με τον εαυτό μου και δεν θα ήθελα να ήμουν κάποιος άλλος. Ωστόσο, θα σου πω ότι θα ήθελα να δω κάποια στιγμή τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Rudyard Kipling πριν γράψει το “If”, του Charles Bukowski πριν το “The Laughing Heart”, του Ραφαήλ όταν τελείωσε τη "Σχολή των Αθηνών και του Έκτορα που είχε το σθένος να αντιμετωπίσει έναν αθάνατο για να υπερασπιστεί όσα αγαπά. Χαμούλης!

Η καλύτερη οινική ανάμνηση μέχρι σήμερα;

Πέραν του ταξιδιού που σου προανέφερα, υπέροχη οινική ανάμνηση ήταν η συμμετοχή μου στο πρώτο Diploma που έγινε στη Σαντορίνη. Μοναδική εμπειρία από όλες τις απόψεις: η μοναδικότητα του τοπίου, ατέλειωτο διάβασμα και μαθήματα μέχρι το μεσημέρι και μετά επισκέψεις κάθε μέρα σε διαφορετικό οινοποιείο, υπέροχα δείπνα προς τιμήν μας από τους οινοπιούς και μπόλικο ασύρτικο. Ανάμνηση που θα με συνοδεύει για πολλά πολλά χρόνια, καθώς θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικά τυχερό και προνομιούχο που συμμετείχα σε αυτό το υπέροχο ταξίδι.

Αν είχατε ένα και μόνο δείπνο με ένα κρασί επάνω στη γη, τι θα πίνατε και  με τι θα το συνοδεύατε;

Χμμμμμμμ…. Δεν θα διαλέξω την πρώτη απάντηση που έχω στο μυαλό μου (για μια παλαιωμένη Βουργουνδία), αλλά θα το πάω ένα βήμα παραπέρα. Θα διάλεγα ένα κρασί που θα μου θύμιζε στιγμές… Την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τα μεράκια, τα γλέντια μας κτλ. Αυτό λοιπόν θα ήταν ο Παλιοκαλιάς του 2015 από το Κτήμα Δαλαμάρα, γιατί αφενός μου θυμίζει όλα τα παραπάνω, αφετέρου ήταν η χρονιά που γεννήθηκε ο γιος μου και συμμετείχα στον τρύγο του κτήματος στη Νάουσα.

Αλήθεια, εσύ τι κρασί θα ήσουν;

Παλιά oldschool Νάουσα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Λίγο σκληρή στα νιάτα της, χωρίς πολλά φρου φρου στη μέση ηλικία της και απόλυτα ευθεία και ειλικρινής στην παλαίωση.

 Είναι πολύ μεγάλη χαρά και τιμή μου, να ''φιλοξενώ'' κάθε τόσο σπουδαίους ανθρώπους με τέτοια παιδεία σε κάθε επίπεδο, οινική και όχι μόνο. Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι αυτό που κρύβεται πίσω από τις ετικέτες...όπως στα κρασιά. Η προσωπικότητα και το βάθος τους. Δημήτρη σε ευχαριστώ και πάλι. Καλή αντάμωση στη Θεσσαλονίκη.